Ασθενής με παλιά ακίνητη εργασία στην άνω γνάθο, τοποθετημένη πάνω σε δόντια που στο μεταξύ είχαν χάσει το οστό τους. Η γέφυρα δεν πονούσε — απλώς κουνιόταν λίγο περισσότερο κάθε χρόνο, και τα ούλα γύρω της αιμορραγούσαν.
Το ερώτημα δεν ήταν αν θα ξαναφτιαχτεί η γέφυρα. Ήταν αν άξιζε να στηριχθεί ξανά η νέα εργασία σε δόντια που ήδη είχαν παραδοθεί, ή να δοθεί στήριξη που δεν εξαρτάται από αυτά.
Η απάντηση φάνηκε στην αξονική: το οστό στην πρόσθια περιοχή ήταν αρκετό για εμφυτεύματα, αρκεί να τοποθετούνταν με ακρίβεια. Τα δόντια που κρατούσαν τη γέφυρα δεν ήταν.
CBCT, ενδοστοματική σάρωση, σάρωση προσώπου και φωτογραφίες — σε ένα ραντεβού, στο ιατρείο.
Πρώτα σχεδιάστηκαν τα δόντια που θα υπάρχουν στο τέλος. Μετά τοποθετήθηκαν τα εμφυτεύματα κάτω από αυτά.
Επάλληλοι οδηγοί: ο ίδιος οδηγός δίνει αναφορά στις εξαγωγές, στη διαμόρφωση του οστού και στην τοποθέτηση.
Ο ασθενής έφυγε την ίδια ημέρα με σταθερά δόντια, φτιαγμένα από τον σχεδιασμό που είχε ήδη εγκρίνει.
Μετά την ωρίμανση, η οριστική κατασκευή αντιγράφει την προσωρινή που είχε ήδη δοκιμαστεί στην καθημερινότητα.
Αυτό ήταν και ο όρος του από την αρχή. Επειδή η θέση των εμφυτευμάτων ήταν γνωστή πριν την επέμβαση, η προσωρινή κατασκευή ήταν ήδη φτιαγμένη όταν μπήκε στο ιατρείο.
Το δεύτερο που άλλαξε είναι λιγότερο ορατό: η νέα εργασία δεν στηρίζεται πια σε δόντια που φθείρονταν. Ό,τι συμβεί στα υπόλοιπα δόντια του δεν παρασύρει μαζί του την αποκατάσταση.
Τα στοιχεία αυτού του περιστατικού είναι ενδεικτικά, ως υπόδειγμα σελίδας. Καμία πραγματική σελίδα περιστατικού δεν δημοσιεύεται χωρίς ημερομηνία παράδοσης και γραπτή συγκατάθεση.